|
"Ingrid, het is al best licht buiten,
hoe laat is het?"
Shiiiiiiiit... al tien uur! Ik lag al wel een tijdje wakker, maar vertrouwde
ten onrechte op de hotelwekker. Om nog maar even te zwelgen in mijn ellende:
mijn mobieltje was altijd onze wekker als we op reis waren.
But look at the bright side: zijn wij even blij dat dit vandaag gebeurt
en niet morgenochtend!
Na een half uurtje doorpakken zaten we toch nog redelijk tijdig aan het
ontbijt en slechts een kwartiertje te laat ontmoetten we Jenny, die ons
meteen het paspoort van Yiming overhandigde. Dat was het laatste van het
geregel, dus nu nog even genieten en morgenochtend back to Beijing!
We hebben een paar uur doorgebracht op Da Bazar, de grootste bazaar in
het westen van China. Het is een overdekte markthal van vier verdiepingen
waar allerlei regionale hebbedingetjes gekocht kunnen worden, zoals Oeigoerse
hoedjes, messen in alle soorten en maten, muziekinstrumenten, jade, kleding,
noem maar op.
Yiming wordt steeds dolenthousiast als hij een hond ziet (Teun en Loes,
beware!) en dan zegt ie steeds: "Moemoe, moemoe!"
Ook toen we langs een rij dierenvellen liepen begon ie "Moemoe, moemoe!"
te roepen, terwijl wij ervan uit gingen dat er andere beestjes hingen.
Maar nee, meneer is een kenner, het waren wel degelijk hondenvellen.
In het korte toeristenseizoen (van juli t/m september, geloof ik) moet
het hier enorm druk zijn, maar bij de paar tentjes waar we wat hebben
gekocht, waren wij de eerste klandizie van de dag. Er komen nauwelijks
locals, dus het heeft wel iets van een "tourist trap", maar
dat deerde ons niks.
De schamele oogst: een jade varkentje (Yiming is geboren in het jaar van
het varken), een hoedje voor Yiming, een kettinkje voor Yuul, een matroesjka
poppetje en twee kleine knuffelkameeltjes.
En geloof het of niet, ik heb de kooplui spreekwoordelijk het vel over
de neus getrokken, ik was lekker op dreef met afdingen en vond het zowaar
leuk. Beijing, let op: Afdingrid komt eraan!
Tegenover de bazaar zat een KFC en... wat zien we daar nou? Een heuse
Carrefour supermarkt, da's wel het laatste dat je hier verwacht.
Bij de Carrefour hebben we wat instant noodles en andere noodzakelijkheden
gekocht en toen terug naar het hotel.
Na het eten gingen Rob en Yulia even naar buiten en het plan was dat ik
Yiming in bed zou stoppen. Maar toen die kleine driftkikker zag dat papa
en jiejie (= grote zus) de deur uit gingen, wilde hij dat ook. Stampvoeten,
gillen, wat een portret! Hup, te bed en ik er weer naast met een boekje.
Hij was absoluut not amused, maar ging toch maar slapen.
Hij noemt ons trouwens al papa en mama. Als hij hier lekker rondstapt
(bij voorkeur op Robs schoenen, die blijven toch favoriet) en hij ziet
me even niet, dan loopt ie "Mama, mama?" vragend te zoeken.
Erg schattig.
En Yulia is dus jiejie, da's met recht een geuzennaam.
Toen Rob en Yulia terugkwamen van hun uitlaatsessie, werd Yiming net wakker.
Even een uurtje rommelen in de hotelkamer en daarna op pad om een geschikte
plek te vinden om ons laatste avondmaal in Ürümqi te nuttigen.
Dat was nog zo eenvoudig niet.
We hebben verschillende restaurants geprobeerd, maar $%#&* niemand
die Engels sprak. Om gek van te worden. En om nou zomaar wat te bestellen,
is ook niet aan te bevelen, want voordat je het weet zit je aan de eendenkop
met een extreem hoge pikantheidsgraad.
Ja! Een restaurant met plaatjes! Wij wezen aan wat we wilden eten, maar
de plaatjes hingen boven de balie, dus de dames erachter konden de plaatjes
niet zien. Maar geen nood, er stond een drietal kerels aan de andere kant
van de balie, dus wij met gebarentaal voor elkaar proberen te krijgen
dat een van de heren misschien even aan de dames kon doorgeven wat wij
precies aanwezen.
Maar dat lukte ook niet, ze haalden een beetje stom hun schouders op en
daar bleef het bij. Whoeaaaaaaa! De stoom kwam zo langzamerhand uit m'n
oren, wat een schaapachtig gedoe!
Terug naar het hotel maar weer en meteen door naar het Chinese restaurant
op de vijfde verdieping. Prima kwaliteit hoor, daar niet van, maar we
hadden eigenlijk wat avontuurlijkers in gedachten.
Toen driekwart van het gezin al lang en breed klaar was met eten en Rob
nog lekker zat te kluiven van de eendenbouten van de ducksoup (waarvan
ik trouwens de eendenkop in m'n schaaltje had zitten), werd Yiming wat
stiller, liep naar de stapel jassen die we op een bank hadden gedrapeerd
en pakte z'n winterjasje. Z'n lipje begon al te trillen, maar toen ik
zei: "Nee, Yiming" kwamen de waterlanders alweer snel. En onze
kleine man kan toch zó goed stampvoeten.
Hij hield het huilen vol tijdens het uittrekken van z'n luier en het poetsen
van z'n billen, tijdens het douchen, tijdens het tandenpoetsen en tijdens
het in bed leggen. Pas toen ik er weer ging zitten met m'n boekje, werd
ie stil. Rob deed Yuul intussen onder de douche en even later keken ze
samen een Bumbaatje of vijf.
Ik zat aan een bureau naast Yimings bed te lezen en kon hem via de spiegel
aan de muur in de gaten houden. Ik had het bureaulampje zo laag mogelijk
gedimd en kon met moeite een van z'n oogjes zien en ik dacht te zien dat
dat oogje nog open was. Wat een volhouder! Op een gegeven moment ben ik
toch maar even gaan kijken... bleek dat ie z'n hoofd inmiddels van me
had weggedraaid en dat ik via de spiegel de hele tijd naar z'n oor had
gekeken. Die was wel open, ja! ;-)
Morgen is het vroeg dag, het is de bedoeling dat we om half zes uit de
veren gaan. We hebben een wake-up call geregeld, Robs mobieltje ingesteld
en toch ook maar weer die vermaledijde hotelwekker ingesteld.
Als dat niet goed komt, eet ik Yimings hoed op! |
|